http://www.storagemagazine.nl Storage Magazine Blogs RSS (c) Array Publications

IDC’s data growth report is just disinformation

Cynicism
If you are one of those folks who swears by Gartner or IDC numbers, you probably won’t agree with me. But there seem to be enough doubters these days to make this column worth submitting to the discourse. One fellow with whom I spoke about industry analysts late last year, told me point-blank that if he had followed the guidance from analysts a decade ago, he would have been out of business today.

One firm advised him that all desktops would be gone by 2001 and that he should make the strategic decision to go with net PCs immediately. But the move to tablets and netbooks is just now happening. Another analyst told him that applications would shortly be sourced from application service providers (ASPs), so he should stop buying software licenses. ASPs—precursors to, but in many ways the same as today’s cloud service providers—mostly went belly-up within a year of that advice.

Today, my friend said, he collects and files all of the analysts’ findings. He still makes his own decisions about what to buy, though. But afterwards, he sifts through his files to find a report by an analyst whom had been paid enough to write favourably about the product—there always seems to be one. Then he staples the report to the proposal or purchase order request. “It makes the senior management think that the choice has analyst backing”, he offered in a voice dripping with cynicism.

Explosive
A central problem with most analyst findings is that they are couched in numbers, which, we are told, never lie. They sound factual, but that doesn’t stand up to scrutiny. The annual reports on the data explosion by IDC—or should I say EMC, since they pay for them—are clearly disinformation. Nobody actually knows how fast the volume of digital data is increasing. Yet IDC’s reports say that it is growing exponentially. They say that, ever since 2005, the amount of data that is being generated has been greater than the amount of storage capacity that companies had for recording it. This created a storage gap that should have caused an apocalypse. Only it didn’t, perhaps because most digitization of analog information has happened in the consumer space of books, games and DVDs and not in the business realm at all.

A year ago, Gartner claimed that companies would grow their storage infrastructure capacity by 300 per cent over the next three years. This summer, they subtly modified this finding and predicted 500 per cent growth over the same timeframe, driven largely by server virtualization. Now, in 2012, the same company claims that the volume of data will grow 650 per cent over the next four years. Again, the inflated expectations are due to the unforeseen issues of server virtualization. Like Republican presidential candidates in the USA, the analyst’s story seems to change depending on the audience they are addressing.

Disasterous
The stats I really enjoy reading are the ones having to do with business continuity and disaster-readiness. This is a concern to many of my clients. In their efforts to do more with less, they have placed extraordinary faith in the uninterrupted function of IT. At the same time, however, they have minimized the importance of internal IT. They defend this policy by stating that outsourcing everything to the cloud is a central component of their strategic horizon. Now that’s great for your IT staff’s morale!

Last year, PwC released a survey finding, which indicated that the number of firms with disaster recovery plans had fallen to just 39 per cent. Similarly startling was CA Technologies’ commissioned survey of US and European firms last year. It found downtime stats climbing: surveyed firms collectively suffered 127 million hours of IT service outages in 2010, with significant tangible and intangible losses attached. Doubtless, much of this downtime resulted from disk failures. According to Google and Carnegie Mellon University, 7 per cent of all drives breaks down within 24 months. This rate is significantly higher than the one proclaimed by the analysts—and their sponsors in the industry.
]]> Thu, 09 Feb 2012 12:45:44 GMT
Transparency
Before I allow myself to be classified as an anticapitalist, a couple of counterpoints must be offered. For one, Smith said the invisible hand that drives markets to ever-increasing efficiency only works when consumers have the facts about the investment or purchasing options they confront. Present them with several storage products, supplemented by the facts about their operational characteristics and their cost of ownership details, and consumers will make rational choices or, at least, self-interested ones. Only this isn’t happening.

Vendors
Some vendors do not submit their kits to the testing regimes of the Storage Performance Council or the Standard Performance Evaluation Corporation. While these benchmarks are not perfect, they are supposed to give some baseline data that can be used to weigh and measure storage options. NetApp likes to point out that EMC refuses to expose its gear to tests. The offending company also includes a vow of silence in its warranty and maintenance agreement that forbids customers from speaking to other prospective users about the performance they receive from the vendor’s wares. In both cases, EMC is being very naughty.

NetApp, which does expose its gear to SPEC testing religiously, nevertheless ignores the results of these benchmarks. Time and again, they state that their new gear offers ‘a 100 per cent price–performance improvement’ over the previous generation, or something along those lines, even if it doesn’t fit their own test results. They are counting on the customer not to check the claims in their brochures. Again, both of these behaviors fly in the face of Adam Smith’s capitalist values.

Distributors
The tricks of the original equipment manufacturers are topped by the self-interest of their distributors. I had dinner with a reseller recently who told me point blank that his bosses would fire him if he proposed a virtual storage solution to a customer. No, they wanted him to sell a highly priced brand-hardware-centric fix that would not actually solve the customer’s problem. The profits the reseller makes on the latter are much higher than the earnings on a software layer that enables the customer to use less expensive kits or to keep arrays in service longer.

Analysts
Then there are the analyst houses. The largest ones display the worst anticapitalist behaviour. They often propagate unscientific assessments of trends, while requiring vendors to purchase large quantities of their ‘services’ to be represented as top-of-class or magical. They lend credibility to the marketing slogans of large vendors, while drowning out the voices of innovative smaller companies who lack the coin to play their game.

Consumers
Consumers aren’t innocent either. Sometimes technically uninformed CFO’s make storage-purchasing decisions based on their ‘relationship’ with a vendor. This undermines the IT-planner’s role as a knowledgeable intermediary in appropriate technology. Similarly, IT-planners sometimes become too lazy to test alternatives or to otherwise perform due diligence prior to an acquisition. They then no longer choose the technology that’s right for them, but go with the seemingly popular technology as indicated by analysts or vendor marketing. This too is acting in an anticapitalist manner.

Excuses
I have heard all the excuses. Vendors don’t want consumers talking about the performance of their kit because these views are ‘too impressionistic’. Analysts say that they talk to consumers to arrive at their conclusions. They apparently believe such interviews provide an accurate measure, even though their contacts were based on a list of happy customers supplied by the vendor. Resellers say they need sufficient income from sales to provide employment to their staff. The decision-makers in the front office claim that, left on their own, IT folk would turn the data centre into a science fair project. And IT-planners argue that they haven’t got the budget or the resources or the time to test alternatives.

Conclusion
Adam Smith’s capitalism is not about giving free rein to the self-interests of manufacturers, be it of storage or needles. It is about creating the conditions in which the market mechanism can freely adjust prices to the level that adequately reflects supply and demand. It is not anticapitalist to criticize the ineffiency of the storage industry. But that said: perhaps it’s time to occupy storage!

]]> Tue, 13 Dec 2011 13:39:54 GMT
Analisten van Angelsaksische origine hebben het vaak over myths als ze ingaan op beweringen als ‘tape is dood’, ‘tape is levend’, ‘tape is goedkoper dan disk’ of ‘tape is duurder dan disk’.  Ze zetten zich dan af tegen onderzoeken die gesponsord zijn door hun concurrenten. De waarheid ligt echter vaak in het midden. Het vertellen van een sprookje biedt mij als columnist echter nog een andere mogelijkheid: ik kan zeggen dat elke overeenkomst met echte personen en gebeurtenissen op louter toeval berust. Hoewel mijn vertelling natuurlijk, zoals alle sprookjes, wel een kern van waarheid bevat.

Sprookje
Er was eens een groot en befaamd internationaal adviesbureau, dat zijn pijlen richtte op de ziekenhuismarkt. Daar moet men immers bezuinigen en nergens is de datagroei groter. De conclusies van het adviesbureau waren zo opzienbarend dat menig lid van een raad van bestuur zijn IT-manager de opdracht gaf om de winkel eens goed door te lichten. Wat was er dan zo opzienbarend? Welnu, de besparing had betrekking op iets waarvan de naam begint met een ‘c’ en eindigt op een ‘d’ en dat synoniem is voor ‘gebakken lucht’.

De IT-manager was verbaasd. De hoeveelheid data die hij had opgeslagen, bedroeg in werkelijkheid slechts een fractie van het volume dat het befaamde adviesbureau noemde. De voorgespiegelde besparing per jaar was meer dan hij in vijf jaar aan storage uitgaf. De oplossing die het adviesbureau voorstelde, bestond uit tapeopslag op een remote locatie. Een dergelijk systeem was in de kort daarvoor gedane aanbesteding al als onwerkbaar omschreven en afgeschoten door de voornaamste opslaggebruiker van het ziekenhuis, de afdeling radiologie. Het adviesbureau bleek het diepe archief oftewel de derde kopie te verwarren met de data in de livesituatie. Daarnaast werd niet ingezoomd op de kosten van de benodigde lijnverbindingen. Deze zijn sterk afhankelijk van de noodzakelijke bandbreedte, maar ook van de vestigingsplaats van klant en aanbieder.

De eisen aangaande de beveiliging en privacy van patiëntengegevens worden steeds verder aangescherpt en nemen inmiddels Sarbanes-Oxley-achtige vormen aan. Het kan niet anders of dit moet leiden tot extra kosten. Als je dit sprookje beluistert, vraag je je af waarom het adviesbureau eigenlijk een dergelijk rapport op de markt slingert. Volgens een boze fee wordt dit gedaan om wat werk te genereren in de komende magere jaren, die mogelijk het gevolg zijn van de economische teruggang.

Spookverhaal
Sprookjes eindigen traditioneel met ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’. Er zijn echter ook vertellingen waarbij het niet goed afloopt. Dat zijn de spookverhalen die storagemanagers elkaar vertellen als ze midden in de winternacht knus marshmallows zitten te roosteren boven een kampvuurtje van afgedankte tape.

Mensen zijn bereid veel te betalen om zich in te dekken tegen risico’s, echte of imaginaire. Dat weten verzekeraars al heel lang. Ben je ergens bang voor? Koop het dan af! IT-bedrijven verspreiden daarom horrorstory’s. Volgens de verhalen zouden veel bedrijven bij een calamiteit failliet gaan, omdat hun uitwijkvoorziening onvoldoende is. Maar gelukkig, de onheilsbode is ook in staat om dit op te lossen. Of althans: ze hebben er een product voor.

Leveranciers van bijvoorbeeld e-mailarchivering hebben zo hun standaardregister van griezelverhalen. Neem nu het bedrijf dat een mailtje niet kon terugvinden, wat leidde tot een enorme claim die niet weerlegd kon worden. E-mailarchivering heeft zeker een aantal voordelen. In plaats van nice to have is zo’n systeem al snel een must als je moet voldoen aan bepaalde regelgeving. Is dit echter niet het geval, dan kun je misschien beter een beroep doen op de traditionele verzekeraars. Hun tarieven voor het afkopen van je angst liggen ver beneden de twee ton die je moet neertellen voor wat archiveringssoftware.

]]> Tue, 13 Dec 2011 13:38:07 GMT
De consolidatie gaat veel verder dan het overnemen van start-ups. Sommige bedrijven gaan gewoon failliet. Als we de deelnemerslijst van Storage Expo 2011 vergelijken met die van voorgaande jaren, zien we een behoorlijke afname van het aantal exposanten. Er zijn zelfs consultancybedrijven die hun onafhankelijkheid in de waagschaal stellen door zich te laten overnemen door een leverancier. Handig om te weten als u een partij inhuurt waarvan u denkt dat ze onafhankelijk zijn. Het kan de beste overkomen. Zo deed ING een paar jaar zaken met een Engelse partij, die werd ingelijfd door Dell. Zoiets kan komen omdat het wat moeilijker wordt op de consultancymarkt en omdat men de afgelopen jaren noodgedwongen is meegegaan met de dumpprijzen in de mensenhandel... eh, van de detacheringsbedrijven.

Trukendoos
Vaak is het echter zo dat de grote leider wil cashen en die denkt dan: ‘Na mij de zondvloed!’ In dat geval is het voor de klant oppassen geblazen. Resellerclubs staan erom bekend dat ze de hele trukendoos opentrekken om de cijfers op te kloppen. De bekendste truc is het ophouden met betalen van maintenance fees aan de vendor, die het allemaal moet gaan oplossen als er echt problemen zijn. Na vele aanbestedingen ben ik inmiddels door schade en schande wijs geworden. Bij mij zijn de meeste van deze lekken inmiddels gedicht.

Aanbesteden blijft een vak apart en het lijkt of de verhuftering steeds vaker toeslaat. Er zijn namelijk bedrijven die niet zo goed tegen hun verlies kunnen. Zij gaan klagen als ze de aanbesteding niet winnen. Natuurlijk gaan aanbestedingen niet altijd goed en mogen gedupeerden gebruikmaken van hun recht om hiertegen te protesteren – we zijn er immers allemaal bij gebaat dat onze belastingcenten goed worden besteed. Helaas moet ik echter constateren dat sommige bedrijven er een spelletje van maken om aanbestedingen keer op keer te frustreren.

Intriganten
Er zijn er zelfs die proberen munt te slaan uit het feit dat de aanbestedende partij vertraging oploopt, waardoor die vaak tijdelijke apparatuur moet huren. Volgens het aanbestedingsrecht mag deze schade niet verhaald worden op de klagende vendor, zelfs niet als deze in het ongelijk wordt gesteld. Sommige klagers doen de aanbestedende partij dan het aanbod om de claim te schikken voor een bedrag dat groter is dan wat ze op de deal zouden verdienen. Dat noem ik nou hufterig! Voor dergelijke fratsen is de aanbestedingswet niet bedoeld, maar ze zijn lastig tegen te gaan. Dergelijke intriganten kosten de maatschappij nodeloos veel geld.

Vervelender is het als het geleverde niet de beloofde capaciteit of performance biedt. Vrijwel elke technische term die wij normaal gesproken bezigen, moet je in een aanbesteding uitgebreid definiëren. Laatst was er een partij die dacht te voldoen aan de afgesproken capaciteit doordat zijn systeem over geïntegreerde deduplicatie beschikte. Alsof dat in elke gebruiksvorm iets oplevert! Zet er maar eens seismische data of PACS-gegevens op, dan blijft er van die mooie deduplicatiecijfers uit de folder niets meer over. Als je dan nog je afwijzing aanvecht door te dreigen met een rechtszaak, loop je de aanbesteding gewoon te frustreren. Ook dat is een vorm van verhuftering waar niemand op zit te wachten.

Naast de Europese aanbestedingen zijn er ook nog de eigen aanbestedingen van bedrijven in de vorm van een offerteaanvraag. Daarbij kan de klant zelf bepalen wie hij uitnodigt. Zo’n bedrijf huurt vaak een consultant in die hen kan adviseren over wie ze om een offerte moeten vragen. Bedrijven die huftergedrag vertonen, kunnen het dan wel schudden. Een goede adviseur zal ze kundig uit het offertetraject houden – en dat hebben ze helemaal aan zichzelf te danken.
]]> Wed, 09 Nov 2011 14:54:43 GMT
That number was recently eclipsed by test results from HP’s latest 3PAR system, which boasts twice the IOPS measure. It can reach those figures, I am told, by throwing a lot of so-called short-stroking disks at the challenge. By contrast, Xio’s ISE gets its speed from a kind of sub-LUN tiering that uses flash SSD’s to optimize the performance of SAS disks. This means fewer drives and less power consumption than the 3PAR kit.

Power pig
I mention this because of something Sicola told me. He said that his customers are seeking the highest number of IOPS per watt. That is the metric that matters, the CTO confided to me. If you look at it that way, Xio still knocks the socks off its HP competitor, he says. But this is true only if consumers will see IOPS per watt as the metric that matters most.

Sicola is correct. In north-east America and in northern and southern California, where data centres tend to congregate, my clients are experiencing difficulty in getting utility providers to drop another power line into their data centres. That’s bad news, since, firstly, data continues to proliferate, resulting in ongoing demands for more storage capacity, and, secondly, more capacity tends to demand more energy.

A couple of years back, Dell admitted that storage was passing servers as the biggest power pig in the data centre. Additionally, Gartner is saying that server hypervisor adoption is expected to increase the demand for storage capacity by 600 per cent over the next couple of years. This growth is caused mainly by the replication of data to safeguard it against the giant Jenga game that is VMware and to provide minimally acceptable I/O performance to guest apps.

NAS on steroids
Okay. So IOPS per watt is, if not the most important metric, at least one of the most important metrics that matter. It matters more than capacity per dollar, euro or shekel. It matters more than most other traditional measures, for that matter. Sicola’s observation is especially on point if you consider another storage development: the rise of tape NAS. Within the next month or so, you will hear about innovative products that combine a file system with a tape library. A stand of disk will provide a cache function to help the platform perform. It’s like a multipetabyte NAS for the price of a small disk array, which could be a very interesting idea to compliment Xio’s fast-capture storage.

That’s right. That crazy tape library with its file system in front will provide the storage capacity to hold nearly 70 per cent of all data, because that information is hardly, if ever, accessed. We are talking about a price of below a dollar, euro or shekel per gigabyte on a platform that could store tens and soon hundreds of petabytes of data on a single raised floor tile. In terms of power consumption, it will be like a couple of desk lamps. Retrieval of files from the tape NAS will take longer than from rotational disk, of course. But it won’t be much slower than downloading a PDF file, a music file or a video from a website, which we do every day. Think of it as a NAS on steroids.

There is merit in the ideas of Xio and tape NAS. Both can be justified by simply using a compelling per-watt metric. For Xio we measure in terms of speed per watt, for tape NAS in terms of capacity per watt. This might just be the start of some intelligent storage solutioneering, driven by the most compelling and pragmatic concerns that planners face today: energy availability and cost.

I intend to cover this evolving storage-building model closely. Looking at tape, we see the advent of LTO cartridges with a 32 TB storage capacity. Looking at Xio’s smart use of flash SSD, we see it’s not being used as a write target, but as a temporary repository for hot data to increase the IOPS of a disk subsystem. I suspect that we are on the doorstep of an interesting storage architecture. Watch this space for more.
]]> Wed, 09 Nov 2011 14:52:40 GMT
In de politiek is wel duidelijk sprake van een crisis. In plaats van zich te concentreren op de werkelijke problemen is men bezig elkaar vliegen af te vangen. In de media is er volop aandacht voor het taal­gebruik, dat anders lijkt dan in het verleden. Misschien moeten die journalisten eens een beetje graven in de parlementaire geschiedenis om erachter te komen of dat echt zo is.

De werkelijke problemen worden veroorzaakt door in het verleden gemaakte fouten, die wel degelijk een garantie zijn voor de toekomst. In een land als Griekenland bestaan de woorden ‘corruptie’ en ‘belastingontduiking’ niet eens, omdat ze onderdeel zijn van de cultuur. Hoe kun je van die mensen nu ineens verwachten dat ze zich gaan gedragen naar onze normen en waarden – wat die ook mogen zijn? Op verzoek van het IMF kijkt onze minister van Financiën nu of hij een aantal Nederlandse belastingambtenaren kan uitzenden als deel van een internationale delegatie, die de Grieken moet leren hoe je nu effectief belasting int. Het zou me verbazen als ze dat lukt...

HP
Waar het werkelijk mis is in de IT, is bij HP. De heer Leo Apotheker, die kennelijk te veel uit zijn eigen medicijnkastje had gesnoept, maakte bekend de pc-divisie te willen verkopen nadat hij eerder het Britse bedrijf Autonomy voor drie keer de werkelijke waarde had gekocht. Dat je iets verkoopt is tot daar aan toe, maar maak het dan bekend als de deal rond is – tenzij je van mening bent dat de bekendmaking potentiële kopers trekt, die je tot dusver niet in kaart had. HP was juist bezig zijn storagewinkel op orde te krijgen na de overname van 3PAR en de geruchten omtrent het beëindigen van de relatie met Hitachi.

Dit laatste is overigens onzin, al is de gemiddelde HP-verkoper wel gericht op het verkopen van 3PAR’s en EVA’s in plaats van HDS P9500’s. Volgens doorgaans goed geïnformeerde bronnen heeft dit laatste vooral te maken met het belonings- en bonusmodel voor de HP-salesmen. Als bedrijf verkoop je nu eenmaal liever wat je zelf produceert dan wat je elders inkoopt. Dat vindt IBM ook, daarom richt men zich daar tegenwoordig dus vooral op de Storwize V7000 en steeds minder op de midrangesystemen DS3000, DS4000 en DS5000, die eerst gekocht werden bij Engenio. LSI, de voormalige eigenaar van Engenio, heeft het bedrijf inmiddels voor 480 miljoen dollar verpatst aan NetApp. NetApp is een van de weinige bedrijven die last hebben van de achteruitgang in de investeringen van de Amerikaanse overheid, omdat ze daar een relatief groot belang in hebben.

Jazeker, HP heeft inmiddels afscheid genomen van de heer Apotheker. Er is een mevrouw aangesteld, Meg Whitman, die niet geremd wordt door enige kennis van Storage. Des te meer weet ze van de politiek. Als lid van de Republikeinse Partij deed zij een vergeefse gooi naar het gouverneurschap van Californië, een functie die doorgaans alleen is weggelegd voor voormalige acteurs. Ze zal vast wel weten wat een pc is, dus dat verkooptraject kan ze rustig afmaken. HP heeft zelf al een grote naam, in positieve zin, als het gaat om printers en pc’s en vooral wat betreft de service. Ook al levert het misschien weinig op, zo’n visitekaartje moet je niet weggooien, lijkt mij.

Vrijage
Ook HDS komt met bladesystemen en heeft inmiddels het licht gezien: ze hebben besloten BlueArc te kopen. Daarmee kan HDS zijn toch wat beperkte portfolio uitbreiden. Dit is overigens hard nodig als ze een serieuze rol willen spelen in de private cloud. Ik ben wel benieuwd welke invloed de vrijage tussen Cisco en Microsoft zal hebben op de relatie die EMC en Cisco zijn aangegaan voor het maken van Vblock. Microsoft ontpopt zich steeds meer als de concurrent van VMware. Met name bij de enterpriseklanten geven ze Hyper-V voor weinig of niets weg om te proberen zo een marktaandeel te bemachtigen. Hierdoor zie ik bij steeds meer klanten een discussie ontstaan, omdat men moet kiezen tussen vSphere en Hyper-V. Technisch gezien zijn de verschillen weliswaar nog erg groot, maar niet iedereen heeft alle toeters en bellen van VMware nodig.

Het is nu eenmaal crisis of de crisis is op zijn minst onderweg. Laten we er vooral alles aan doen om de malaise zo snel mogelijk hier te krijgen door er een self-fulfilling prophecy van te maken. De politiek geeft gelukkig het goede voorbeeld door bijvoorbeeld de investeringen in Buitenlandse Zaken om zeep te helpen (zie mijn column Netwerkparty).
]]> Thu, 06 Oct 2011 15:57:45 GMT
The former characteristic, the ability to perceive basic realities, leads to a condemnation of the way things are and clarity about how they should be. The latter, rebellion, often engenders rejection of any nuanced explanations for the status quo and refusal of ­authorities that have allowed an imperfect status quo to persist.

I think about these things as I read reports of VMware’s planned initiatives for storage. Like the teenager, they have become a handful for their parent company and majority stockholder, EMC. Many in the industry are wondering when Hopkinton will exert its parental control over the server hypervisor company. Others simply delight in the audacity of a technology company that takes up a big bullhorn to tell it like it is.

Cynical
VMware has already made some storage-related moves that many observers, including myself, consider to be cynical, self-serving and misguided. For example, they arbitrarily added the VAAI commands to the SCSI command set without going through the proper channels to get their new primitives accepted. The ANSI approval process, as slow-moving and flawed as it may be, is what keeps SCSI a standard—something that works across all platforms and in the majority of use cases. VAAI was essentially a trick by VMware to try and alleviate the logjam which its hypervisor created by bundling all the I/O streams that guest machines send to the storage infrastructure. Offloading certain storage activities to so-called smart array controllers, they said, would cause a 20 per cent reduc­tion in the workload-processing requirements faced by VMware’s hypervisor. That was a desirable, if self-serving goal, given the in­creasing noise level of customers complaining about the slow performance of their guest machines.

Breaking with the tradition of seeking formal approval for modifying the standards-based SCSI protocol was just the beginning. VMware’s implementation also left something to be desired. According to reports I have received, VMware sprung the new SCSI primitives on the storage vendors without warning—not even to parent company EMC. They then again changed their quasi-standard primitives with no prior notice, thereby driving many engineers and array-makers nuts.

As a parent, I know that kids are like that. They ignore the lame protocols of their elders and seek to fix things through immediate actions that, while providing instant gratification, are often poorly thought through in terms of their broader consequences. What happens if a VMware customer also has Microsoft Hyper-V or Citrix XenServer deployed? Are we now required to build a separate infrastructure to handle non-standard SCSI commands just for the VMware servers and their guest apps? Must their storage be segregated from other storage that only supports workloads from non-VMware machines? Kids don’t consider such things; adults must.

Ugly reality
Storage array architects perceive VMware’s latest move as a threat. At VMworld, engineers proudly proclaimed that they were bent on moving all array controller functionality, including RAID and other functions that need to be done close to disk, into their software stack. Customers should just deploy JBODs and let the hypervisor do the rest. I wonder what EMC thinks of that bit of wisdom from its golden stepchild.

Truth be told: VMware, like a teen, sees the ugly reality of storage, a mess of different architectures and topologies, services joined at the hip to proprietary controllers that isolate data and functionality on island arrays. They correctly perceive that this must be addressed if we are ever going to get to a sensible resource allocation model for storage with financial sustainability. They are also rebellious enough to believe that 1) “VMware is not a product, but a movement” and 2) the corruption of the storage industry needs to be rooted out by bold, sweeping change. The question that should be asked is whether a VMware world would be any different from the status quo in the end. Remember, VM­ware’s initiatives to fix what ails storage can only work if all workloads are guested in their hypervisor—a childish dream at best.
]]> Thu, 06 Oct 2011 15:55:42 GMT
Dit laatste, vooral gepromoot door Cisco, gaat zelfs Gartner te ver. ‘Gartner slams Cisco’s single-vendor network vision’ kopte Network World begin dit jaar. Het artikel verwijst naar een Gartner­publicatie van november 2010, waarin staat dat klanten die hun gehele netwerk bij Cisco betrekken, over vijf jaar minstens 15 tot 25 procent duurder uit zijn dan klanten die voor producten van meerdere aanbieders kiezen. Van alle eieren in één mandje leggen ben ik nog nooit voorstander geweest. Toch heb daarover menige stevige discussie met mijn klanten die naar de private cloud willen, vooral als leveranciers ze vooraf lekker hebben gemaakt met boterzachte TCO-berekeningen. Afnemers van storage willen nu eenmaal hapklare brokken en de vendors bedienen ze op hun wenken.

Twee potjes
Cisco heeft daarbij twee potjes op het vuur. Ten eerste bieden ze, in samenwerking met NetApp, de FlexPod. Dit is een geïntegreerde oplossing die bestaat uit server, storage, netwerk, snapshots en managementtools. Op zich een goed recept, maar de schaalbaarheid is nog te beperkt. Hetzelfde geldt voor de connectiviteit. Daarnaast zit je met het risico van een vendor lock-in. De tweede oplossing is de zogenoemde Vblock, dit is een samenwerking met EMC. Dit product bestaat uit een combinatie van server, storage, netwerk en managementtools. Hiervoor gelden dezelfde nadelen op het vlak van connectiviteit en lock-inrisico.

Bedrijven als IBM en HP hebben in theorie voldoende in huis om alles zelf in te vullen. Of je daarmee the best of breed binnenhaalt durf ik te betwijfelen. Helaas hebben beide aanbieders veelvuldig bewezen dat hun productportfolio voortdurend aan verandering onderhevig is. Je zult je geld maar gezet hebben op een product dat het niet haalt! Niets grilliger dan een Amerikaanse leverancier.

Oosterse keuken
Japanners zijn veel stabieler. Zij werken met een echte lange­termijnplanning die men maar moeilijk loslaat. Ze reageren dan ook traag op al die nieuwigheden. Hoewel het Japans-Amerikaanse Hitachi over een aantal goede highend- en midrangeproducten beschikt, lopen zij niet bepaald voorop als het om innovatie gaat. Het Hitachiaanbod is erg mager en traditioneel vooral geënt op dure enterpriseoplossingen, al komt het bedrijf nu wel met zijn eigen bladesystemen.

Fabrikant Sun, tegenwoordig onderdeel van Oracle, had er altijd al een handje van producten onverwacht end of life te verklaren. Dit werd gecompenseerd met een forse korting op de nieuwe aanschaf, maar als klant zit je wel met de migratie-ellende. Ook zij leveren hapklare brokken in de vorm van Exalogic en Exadata, maar daarmee wordt maar een beperkt gebied afgedekt.

Holle Bolle Gijs
Wat de totaaloplossingen beogen is het verlagen van de capex en opex door standaardisatie en het versimpelen van het beheer. Dit kun je op verschillende manieren bereiken. De kern bestaat in feite uit virtualisatie op alle niveaus: server, storage en desktop. Dit heeft natuurlijk impact op de hele IT-operatie tot en met de applicatie. Bij klanten met meer dan duizend servers en bijna evenveel applicaties, die tegelijk Windows, AIX, Solaris en Linux gebruiken, heb je vaak te maken met een grote variëteit aan versies. In dat geval moet je heel wat overhoop halen.

Daarom staan klanten te kwijlen bij de hapklare brokken van de leveranciers, waarbij de storage met al zijn complexiteit verpakt zit in de cloud. Zelf hoef je niets meer te doen – maar dat is een Efteling­sprookje. Over de migratie zullen het maar even niet hebben, net zomin als over hoe je de vraag van de business vertaalt in een IT-oplossing. En wat gebeurt er met de kosten als je jezelf hebt uitgeleverd aan één leverancier? Wat nu als die besluit dat de verkoop van het product tegenvalt en hij de stekker eruit trekt of het bedrijfs­onderdeel afstoot? Hiervan zijn talloze voorbeelden, zoals de recente verkoop van Engenio aan NetApp en de voorgenomen afstoting van de pc-divisie door HP. Nee, geef die hapklare brokken maar aan Holle Bolle Gijs.
]]> Mon, 12 Sep 2011 12:37:33 GMT
Funnel
Many IT planners who use server virtualization are beginning to realize that their hypervisor has created a Thermopylae-like chokepoint. This bottleneck obstructs LAN and storage traffic and slows the performance of guest applications. Workloads are aggregated into fewer servers and their collective I/O is funneled through a ­virtual SCSI controller, which provides no real traffic shaping or quality-of-service provisioning. This is creating havoc in many ­virtualization projects.

Consequently, storage hardware vendors had to spend even more ink on marketing brochures. They are already extolling array-based, cabling-based or driver-based work-arounds for the other storage issues created by server virtualization. But this one, the hypervisor-imposed I/O bottleneck, is beyond the scope of what switch vendors and box peddlers can address. Server hypervisors were meant to improve the efficiency of resource utilization by consolidating applications on virtual server hardware. In the real world, however, they are producing the opposite effect.

VAAI
Things have gotten so bad that VMware has implemented VMware vStorage APIs for Array Integration (VAAIs). This is a set of primitives intended to “more tightly integrate storage with virtual hosts.” VMware has arbitrarily added these commands to the SCSI set – that is, without normal consideration, review or approval by the ANSI committee that is responsible for the SCSI standard. The VAAIs are, at best, a way to reduce the I/O burden for things like data replication by about 20 per cent and offload it to smart arrays. And by ‘smart’, VMware means arrays that can parse the commands and perform the desired I/O functions without the involvement of the hypervisor itself.

Every vendor I talk to these days is scrambling to embed VAAI support into their array controllers in order to be classified as smart in VMware’s eyes. The new additions, however, only contribute to the already costly functionality bloat. One hardware manufacturer recently told me that VMware is driving engineers nuts. Not only are their SCSI add-ons inefficient, VMware has also come out with at least two versions of them in a very short time span. Both itera­tions were wildly different from each other and each necessitated ­another round of emergency engineering retrofits. One fellow said that normal quality-assurance testing of the results would probably have to be done by consumers. He was only taking into account the impossible matrix of quality assurance tests that vendors would have to complete prior to shipping. They just don’t have the time to do so within their short time to market.

Multihypervisor
Another big issue a storage vendor raised has to do with multihypervisor environments. Neither Microsoft or Citrix have bought into VAAI. Let’s say a customer has different hypervisors, such as VM­ware and Hyper-V or Xen. In that case, all traffic to the storage array will have to be inspected to discover which streams feature the non-standard SCSI primitives and which do not. But this kind of stateful traffic inspection will cost more I/O. The only alternative is to put the VMware guest traffic, and the storage which supports its workload, apart from everything else. This, however, ­creates more isolation and complexity in the storage infrastructure.

History shows that the Thermopylae strategy didn’t work out very well for just about anyone who tried it. So why embrace it again with server hypervisor technology? Moreover, why do we let hypervisor vendors make arbitrary changes to standard storage protocols? And why do we let them treat those fixes as innovations, when they are simply inefficient and imperfect patches to problems that the hypervisor vendor created in the first place? And, finally, why is no one even asking these questions aloud? It is said that those who ignore history are doomed to repeat it. So with all due respect to Leonidas: this is not Sparta.
]]> Mon, 12 Sep 2011 12:29:47 GMT
Not surprisingly, orders for sheets of plywood, which is used to board up windows, are on the rise. We console ourselves that we may not need the plywood, but we stock it just in case. The same logic applies to data storage. Our data, like our friends and family living in hurricane-prone areas, is irreplaceable. So it is only logical that we take measures to protect them.

Three strategies
In the case of data, you actually need three strategies, a defense in depth. First, you need a way to protect against interruption events that occur close to the data itself: protection from viruses, malware, accidental deletions, corruption caused by software, and the like. Normally, we think of continuous data protection (CDP) with respect to these threats. If a corruption event occurs, CDP enables us to rewind to a time before the incident occurred.

The second layer of protection is designed to safeguard the data asset itself, and access to it, from localized faults: an array failure, a broken pipe in a data center or equipment closet, or even a fire in the building. For this layer of protection we typically depend on synchronous replication technologies that copy the data to other storage rigs which are placed so far away that they will not be consumed by a localized disaster, but so close by that we don’t need to truck staff to some distant recovery center.

The third layer of protection is designed to protect data and data access against a regional disaster, like a hurricane, a long-duration power or telecommunications outage, a dirty bomb, a nuclear plant accident, and so forth. I call these cable news disasters, since they are the sorts of things that fill high-definition television screens end to end and receive continuous coverage by cable news anchors—at least until the next news cycle.

In truth, the disaster potentials that require the third layer of protection are quite rare. They account for less than 5 per cent of downtime annually, compared to much higher percentages of risk for data disasters and localized faults. That’s why comparatively inexpensive tape backup technology has always been the go-to solution to shield ourselves from regional disasters.

Tape sucks?
Recently, however, tape backup has come under the sniper scope of large storage array vendors like EMC. Just as they worked to undercut the perceived efficacy of optical storage, they are now targeting tape, in part with a bumper sticker proclaiming that “Tape sucks!” Originally, I thought that this was simply a reuse of a leftover inventory of stickers from Data Domain, recently purchased by EMC. However, the new stickers seem to be better manufactured.

There are a lot of foibles in asynchronous deduplicated disk-to-disk replication over distance, which is what EMC–Data Domain and others are promoting as a tape replacement. Network latency, both distance-induced and routing-related, continues to create significant differences between data on source and target devices. Then there is the hardware lock-in cost, since asynchronous hardware mirroring usually requires the same brand of gear at both sides of the mirror. And, in a final analysis, more stuff can go wrong un­detected in a mirror than in a well-groomed tape backup opera­tion. You don’t want to find that out when you need the data.

Something like 70 per cent of the world’s data is protected on tape, and that includes safety copies of data that is being replicated across copper or fiber. Because, as the old saying goes, there are only two kinds of disk: those that have failed and those that are about to. Don’t let the marketing noise distract you. Tape lives!
]]> Thu, 26 May 2011 15:58:48 GMT